26 Μαΐου - Άγιος Κάρπος ο Απόστολος από τους Εβδομήκοντα, Άγιος Αλφαίος ο Απόστολος, Άγιος Αλέξανδρος από την Θεσσαλονίκη ο Δερβίσης, Άγιος Συνέσιος ο Επίσκοπος, Άγιος Αβέρκιος, Αγία Ελένη, Άγιος Αυγουστίνος Αρχιεπίσκοπος Καντουαρίας, Άγιος Σιμίτριος ο Μάρτυρας και οι συν αυτώ Είκοσι τρείς Μάρτυρες, Άγιος Ζαχαρίας ο Ιερομάρτυρας, Όσιοι Φουγάτιος και Δαμιανός, Άγιος Πρίσκος ο Μάρτυρας και η συνοδεία αυτού, Άγιος Ιούλιος ο Μάρτυρας, Άγιοι Φηλικίσσιμος, Ηρακλής και Παυλίνος οι Μάρτυρες, Άγιος Γεώργιος ο Νεομάρτυρας εκ Βουλγαρίας και Εύρεση των ιερών λειψάνων του Οσίου Μακαρίου
Άγιος Κάρπος ο Απόστολος από τους Εβδομήκοντα
Καρποὺς ἐνεγκών, Κάρπε, δεκτοὺς Κυρίῳ,
Φέρεις καθ' ὥραν τὴν τελευτὴν ὡς τρύγην.
Εἰκάδι ἕκτῃ Κάρπος ἀπὸ χθονὸς ἵπτατο μακρῆς.
Ο Απόστολος Κάρπος έζησε στα χρόνια του βασιλιά Νέρωνα (52 μ.Χ.), και συναριθμείτε με τους εβδομήκοντα μαθητές του Κυρίου. Επίσης, ήταν συνεργάτης του Αποστόλου Παύλου και απ' ότι μαθαίνουμε από τη Β' προς Τιμόθεον επιστολή του (δ' 13), εργάσθηκε για τη διάδοση του Ευαγγελίου στην Τρωάδα. Έπειτα, έγινε επίσκοπος στη Βάρνα της Θράκης (ο δε Σ. Ευστρατιάδης, αναφέρει Βέρροια της Θράκης), όπου με την αγία του ζωή και το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, έγινε πνευματικός αστέρας πρώτου μεγέθους και φώτισε με τις θείες διδασκαλίες του όλη την επικράτεια της επισκοπής του.
Στο έργο του ο Κάρπος υπέστη πολλούς πειρασμούς και θλίψεις, που τις αντιμετώπισε με μεγάλη γενναιότητα και υπομονή. Δε φοβόταν τους πόνους και τις κακοπάθειες, αλλά έμπαινε δυναμικά στη μάχη, χωρίς να υπολογίζει το θυμό και την οργή των τυράννων. Είχε κατασταλάξει μέσα του ο λόγος του Κυρίου: «ἐν τῷ κοσμῷ θλίψιν ἔξετε» (Ευαγγέλιο Ιωάννου, ιστ' 33.). Δηλαδή, εφόσον είστε μέσα στον κόσμο, θα έχετε θλίψη. Ο δρόμος για την ένωση με τον Κύριο δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά με δοκιμασίες, που με συνεχή αγώνα πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε, σύμφωνα με το άγιο θέλημά Του.
Ο Άγιος Κάρπος πέθανε ειρηνικά, φωτίζοντας με το παράδειγμά του πολλούς ανθρώπους.
Άγιος Αλφαίος ο Απόστολος
Θεού Λόγου το θείον Aλφαίον στόμα,
Tάφος καλύπτει πικρόν εγχανών στόμα.
Δεν υπάρχουν σαφή βιογραφικά του στοιχεία, γι' αυτό δεν μπορούμε να αποφανθούμε με βεβαιότητα ποιος Αλφαίος είναι. Κατ' άλλους (μεταξύ των οποίων και ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης) πρόκειται για τον Ιάκωβο τον Αλφαίο, έναν από τους Δώδεκα Αποστόλους και αδελφό του Ευαγγελιστή Ματθαίου (βλέπε 16 Νοεμβρίου), και κατ' άλλους, το οποίο είναι και πιθανότερο, για τον Αλφαίο ή τον Κλεόπα, σύζυγο της Μαρίας, συγγενούς της Θεοτόκου, ο οποίος έζησε, με τη σύζυγο και τα τέκνα του, εργαζόμενος υπέρ της διαδόσεως του Ευαγγελίου.
Άγιος Αλέξανδρος από την Θεσσαλονίκη ο Δερβίσης
Δος την κεφαλήν ω Aλέξανδρ’ ευθύφρον,
Kαι στέμμα λάβε χειρός εκ του Kυρίου.
Ο Άγιος Αλέξανδρος καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη και έμενε στην περιοχή της Λαοδηγίας ή Λαγωδιανής (σημερινή Λαοδηγήτρια). Σε νεαρή ηλικία έφθασε στη Σμύρνη, προσπαθώντας να αποφύγει τις ακόλαστες προθέσεις κάποιου Τούρκου. Για άγνωστους σε μας λόγους, στην πόλη αυτή απαρνήθηκε την πίστη του και εξισλαμίσθηκε. Αργότερα επισκέφθηκε τη Μέκκα και εισήλθε στο Τάγμα των Δερβίσηδων.
Ελεγχόμενος όμως από τη συνείδησή του προσποιήθηκε τον τρελό και υπό το σχήμα του Δερβίση, περιόδευσε για 18 χρόνια σε υπόδουλες χώρες ελέγχοντας δριμύτατα την τουρκική τυραννία. Όσες δε φορές του δόθηκε η ευκαιρία να εκδηλώσει την πίστη του στο Χριστό το έκανε εκτελώντας έργα αγαθά.
Ευρισκόμενος στη Χίο, παρακολούθησε άφοβα σε Χριστιανική Εκκλησία τις ιερές ακολουθίες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής φορώντας ακόμη τα ρούχα του Δερβίση.
Από τη Χίο μετέβη στη Σμύρνη και παρουσιάσθηκε στον κριτή της πόλης στον οποίο ομολόγησε με θάρρος ότι μετανόησε για την προηγούμενη κατάστασή του και επανέρχεται πλέον στο χριστιανισμό. Μπροστά του δε έβγαλε και ποδοπάτησε τα ρούχα του Δερβίση. Τον έριξαν αμέσως στη φυλακή από την οποία τον έβγαλαν τρεις φορές προσπαθώντας με κολακείες και απειλές να κάμψουν το φρόνημά του και την πίστη του. Όμως ο Αλέξανδρος παρέμεινε ακατάβλητος και σταθερός στην απόφασή του να μαρτυρήσει για την αγία πίστη του. Όταν δε προσήλθε στον τόπο της εκτέλεσης προσευχόταν γονατιστός και ατάραχος μπροστά στο πολυάριθμο και μανιασμένο πλήθος των Τούρκων, Ελλήνων, Φράγκων και Αρμενίων. Γεμάτος χαρά και θάρρος, υπέμεινε με καρτερία το μαρτυρικό του θάνατο δι' αποκεφαλισμού, στις 26 Μαΐου 1794, γενόμενος έτσι κι εκείνος κάτοικος της άνω Ιερουσαλήμ και μέτοχος της ουράνιας δόξας.
Άγιος Συνέσιος ο Επίσκοπος
Συνέσιε, σύνεσιν δός μοι θείαν,
ἵνα ὑμνῶ σε ὡς λειτουργὸν Κυρίου.
Πολύ φτωχές δυστυχώς είναι οι πληροφορίες που έχουμε για τον Κύπριο αυτόν άγιο. Τόσο το συναξάρι όσο κι η ακολουθία του ελάχιστα πράγματα μας προσφέρουν.
Σύμφωνα μ' αυτές ο άγιος Συνέσιος γεννήθηκε στην Καρπασία. Ήταν άνθρωπος πράος κι ανεξίκακος και διαδέχτηκε στον επισκοπικό θρόνο τον Άγιο Φίλωνα (βλέπε 24 Ιανουαρίου). Αυτού μάλιστα και το ιερό έργο ζήλωσε και συμπλήρωσε.
Ενάντια στις αιρέσεις, που σύμφωνα με τον άγιο Επιφάνιο ξεπερνούσαν σε αριθμό τον καιρό αυτό τις ογδόντα, κινήθηκε με φλόγα και χριστιανική σύνεση ο άγιος Συνέσιος. Με το ραβδί του ιεραποστόλου και τη μάχαιρα του Πνεύματος, που είναι τομώτερη κι από το πιο κοφτερό εργαλείο ανέλαβε ο ουρανοπολίτης Ιεράρχης τον σκληρό αγώνα για την αντιμετώπιση και διάλυση των αιρέσεων. Η πραότητα του, η γλυκύτητα των λόγων του και τα πειστικά επιχειρήματα του ενισχυμένα με τα πολλά του θαύματα φέρνουν παντού και τα ανάλογα αποτελέσματα. Οι εχθροί της Εκκλησίας, που ζητούν να ξεσχίσουν τον άρραφο χιτώνα του Κυρίου, παραμερίζονται από παντού και παραπλανημένοι πιστοί με δάκρυα μετανοίας ξαναγυρνούν στη μάνδρα του Χριστού. Η επιτυχία είναι αφάνταστη. Σε λίγα χρόνια η Αγία Νήσος ξαναβρίσκει την ειρήνη της και τον δρόμο της χριστιανικής πίστεως.
Μα κι όταν ο Άγιος κοιμήθηκε, δεν σταμάτησε να προσφέρει σ' εκείνους που με πίστη καταφεύγουν στη χάρη του τις θεραπείες και τις δωρεές του. Πολλά θαύματα του Αγίου αναφέρονται από τους κατοίκους της Καρπασίας μ' ευλάβεια κι ευγνωμοσύνη. Ιδιαίτερα τιμάται σαν θεραπευτής της δυσουρίας. Αλλά κι ότι τιμωρεί με την ίδια αρρώστια όλους εκείνους οι οποίοι τολμούν και δοκιμάζουν να καταχραστούν την περιουσία του. Επίσης μεταξύ των κατοίκων επικρατεί η γνώμη ότι ο φιλάνθρωπος επίσκοπος προσφέρει θαυματουργικά τις δωρεές του χωρίς ανταλλάγματα ακριβά ή πολύτιμα. Είναι πολύ ολιγαρκής. Κι ένα κρεμμύδι είναι αρκετό να ικανοποιηθεί ο άγιος και να προσφέρει τη θαυματουργική θεραπεία του. Ένα πράγμα όμως δεν θέλει. Να του πειράξουν ή να του αφαιρούν τα δικά του.
Άγιος Αβέρκιος
Bρώσις μελίσσαις Aβέρκιος προυτέθη,
Ων βρώσις ώφθη Kυρίω το κηρίον.
Στους Συναξαριστές αναφέρεται ότι ήταν γιος του Αποστόλου Αλφαίου (βλέπε ίδια ημέρα) και αφού τον άπλωσαν σε μελισσώνα, θανατώθηκε από τις μέλισσες.
Αγία Ελένη
Σος κόσμος ήσαν Eλένη Mάρτυς λίθοι,
Δι’ ώνπερ ώφθης ευπρεπής τω Nυμφίω.
Στους Συναξαριστές αναφέρεται ότι ήταν αδελφή του Αγίου Αβερκίου (βλέπε ίδια ημέρα) και μαρτύρησε δια λιθοβολισμού.
Άγιος Αυγουστίνος Αρχιεπίσκοπος Καντουαρίας
Οι Σάξονες, οι Άγγλοι, οι Τζιούτς και οι ειδωλολάτρες Γερμανοί, οι οποίοι άρχισαν να εγκαθίστανται στη Βρετανία από το 454 μ.Χ., αφού απώθησαν διά πυρός και σιδήρου πιο ορεινούς τόπους και στα νησιά τους Βρετανούς, εξακολούθησαν να ζουν μέσα στο σκοτάδι της πλάνης και της ειδωλολατρίας.
Ο Επίσκοπος Ρώμης Γρηγόριος ο Μέγας (τιμάται 12 Μαρτίου), εκπληρώνοντας παλαιό διακαή πόθο του να εκχριστιανίσει τους Αγγλοσάξονες, απέστειλε εκεί τον Άγιο Augustine (Αυγουστίνο), μοναχό του Αγίου Ανδρέου της ομώνυμης μονής στη Ρώμη, συνοδευόμενο από σαράντα μοναχούς, για να αναλάβει το έργο αυτό.
Αφού έφθασαν μετά από πολλές περιπέτειες στη Βρετανία, αποβιβάσθηκαν στο νησί Τάνετ το 596 μ.Χ. και αμέσως ειδοποίησαν τον βασιλέα του Κέντ Ethelbert (τιμάται 24 Φεβρουαρίου) σχετικά με την άφιξή τους στη χώρα του και για τον σκοπό αυτών. Μετά από λίγες ημέρες ο βασιλέας μετέβη αυτοπροσώπος στο νησί, για να τους συναντήσει. Αφού τους άκουσε, δέχθηκε να τους παράσχει διευκολύνσεις, χωρίς όμως να υποσχεθεί ή να δεσμευθεί ότι θα πίστευε και ο ίδιος στον Χριστό.
Τους παραχώρησε, λοιπόν, κατοικία στο Καντέρμπουρυ, όπως και το ναό του Αγίου Μαρτίνου, τον οποίο είχαν αφήσει οι παλαιοί Βρετανοί. Το ναό αυτό χρησιμοποιούσε η βασίλισσα Μπέρθα, Χριστιανή από την Γαλλία, η οποία είχε ως προσωπικό της εφημέριο κάποιον Επίσκοπο από το Παρίσι.
Έχοντας το ναό αυτό ως ορμητήριο οι ιεραπόστολοι μοναχοί άρχισαν να κηρύττουν, να βαπτίζουν και να τελούν τη Θεία Λειτουργία. Πολλοί ειδωλολάτρες προσειλκύσθησαν από αυτούς στην Ορθόδοξη πίστη. Μετά παρέλευση ενός έτους, ο Άγιος Augustine μετέβη στην Αρελάτη, όπου χειροτονήθηκε Επίσκοπος από τον Μητροπολίτη Βιργίλιο. Αφού επέστρεψε, απέστειλε στη Ρώμη τον Λαυρέντιο και τον Πέτρο, για να ζητήσουν και άλλους ιεραποστόλους προς ενίσχυση του έργου τους.
Ο Πάπας Γρηγόριος απέστειλε πολλούς εκλεκτούς μαθητές του, μεταξύ των οποίων ήταν ο Μελέτιος (τιμάται 24 Απριλίου) πρώτος Επίσκοπος του Λονδίνου, ο Justus (Ιούστος) (τιμάται 10 Νοεμβρίου) πρώτος Επίσκοπος Ρότσεστερ, ο Παυλίνος (τιμάται 10 Οκτωβρίου) πρώτος Αρχιεπίσκοπος Υόρκης και ο Ρουφινιανός, τρίτος ηγούμενος της μονής των Αγίων Πέτρου και Παύλου Καντουαρίας. Ο Άγιος Bede (Βεδέας) (τιμάται 27 Μαΐου) αναφέρει ότι ο Επίσκοπος Ρώμης Γρηγόριος απέστειλε διά των ιεραποστόλων αυτών προς την Εκκλησία της Βρετανίας πολλά ιερά σκεύη για τη λατρεία, καλύμματα του Θυσιαστηρίου, άμφια των ιερέων, ιερά λείψανα Αγίων και πολλά βιβλία. Το 604 μ.Χ. απέστειλε προς τον Άγιο Αυγουστίνο το παλλίον (επισκοπικό ωμοφόριο) με εντολή να χειροτονήσει δώδεκα Επισκόπους υπαγόμενους στη μητροπολιτική του έδρα. Η εντολή αυτή δεν εκτελέσθηκε αμέσως λόγω διαφόρων εκκλησιαστικών δυσχεριών.
Ο Άγιος Αυγουστίνος λίγο πριν την κοίμησή του χειροτόνησε ως διάδοχό του τον Άγιο Λαυρέντιο (τιμάται 3 Φεβρουαρίου), για να μην απομείνει χωρίς ποιμένα η νεαρή Εκκλησία.
Ο Άγιος κοιμήθηκε με ειρήνη το 605 μ.Χ. και υπήρξε αναμφίβολα ο θεμελιωτής της Εκκλησίας των Αγγλοσαξόνων.
Άγιος Σιμίτριος ο Μάρτυρας και οι συν αυτώ Είκοσι τρείς Μάρτυρες
Ο Άγιος Μάρτυς Σιμίτριος μαρτύρησε μαζί με άλλους είκοσι τρείς Χριστιανούς το 159 μ.Χ.
Άγιος Ζαχαρίας ο Ιερομάρτυρας
Ο Άγιος Ιερομάρτυς Ζαχαρίας ήταν δεύτερος Επίσκοπος της Βιέννης και μαρτύρησε υπέρ Χριστού το 160 μ.Χ.
Όσιοι Φουγάτιος και Δαμιανός
Οι Όσιοι Φουγάτιος και Δαμιανός έζησαν τον 2ο αιώνα μ.Χ. Ήταν μοναχοί στη Ρώμη και απεστάλησαν από τον Επίσκοπο Ρώμης Ελευθέριο στην Αγγλία, για να διαδώσουν το Ευαγγέλιο. Κοιμήθηκαν με ειρήνη.
Άγιος Πρίσκος ο Μάρτυρας και η συνοδεία αυτού
Ο Άγιος Μάρτυς Πρίσκος ήταν Ρωμαίος ανώτερος αξιωματικός και έζησε τον 3ο αιώνα μ.Χ. Υπηρετούσε στην πόλη Μπεζανσόν της Γαλλίας υπό τις διαταγές του Αυρηλιανού, αλλά επειδή ήταν Χριστιανός συνελήφθη μαζί με τους συστρατιώτες του και βασανίσθηκε. Όλοι τελειώθηκαν μαρτυρικά το 272 μ.Χ. και τα ιερά λείψανά τους ανακαλύφθηκαν από τον Άγιο Γερμανό της Ωξέρρης, ο οποίος ανήγειρε ναό προς τιμήν των Αγίων Μαρτύρων.
Άγιος Ιούλιος ο Μάρτυρας
Ο Άγιος Μάρτυς Ιούλιος έζησε κατά τον 3ο και 4ο αιώνα μ.Χ. και υπηρετούσε ως στρατιώτης στον Ρωμαϊκό στρατό. Επειδή ήταν Χριστιανός, διαβλήθηκε στον έπαρχο Μάξιμο και συνελήφθη. Οι ειδωλολάτρες προσπάθησαν με τον φόβο και τις υποσχέσεις να τον κάνουν να θυσιάσει στα είδωλα. Ο Άγιος όμως με πνευματική ανδρεία ομολόγησε την ακλόνητη πίστη του στον Χριστό. Διακήρυξε μάλιστα με παρρησία ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Αληθινός Θεός, ο Οποίος αναστήθηκε εκ νεκρών, για να σώσει τον άνθρωπο και να ανοίξει τις πύλες του παραδείσου. Μετά από πιέσεις του άρχοντα ο Άγιος είπε με γενναιότητα ότι προτιμά να πεθάνει και να ζήσει με τους Αγίους, παρά να αρνηθεί την πίστη του. Έτσι καταδικάσθηκε στον δι' αποκεφαλισμού θάνατο το 302 μ.Χ., επί αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284 - 305 μ.Χ.), στο Δορύστολο της Μυσίας.
Ο Άγιος Μάρτυς Ιούλιος συνδεόταν με τους αγίους Πασικράτη, Βαλεντίωνα και Ησύχιο, που μαρτύρησαν νωρίτερα (τιμούνται 24 Απριλίου)
Άγιοι Φηλικίσσιμος, Ηρακλής και Παυλίνος οι Μάρτυρες
Οι Άγιοι Μάρτυρες Φηλικίσσιμος, Ηρακλής και Παυλίνος μαρτύρησαν το 303 μ.Χ., επί αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284 - 305 μ.Χ.), στην πόλη Τόντι της περιοχής της Ομβρικής της Ιταλίας.
Άγιος Γεώργιος ο Νεομάρτυρας εκ Βουλγαρίας
Ο Άγιος Νεομάρτυς Γεώργιος γεννήθηκε από ευσεβείς και φιλόθεους γονείς στη Σόφια της Βουλγαρίας. Μετά από πολλά χρόνια ατεκνίας των γονέων του, ο Θεός εισάκουσε την προσευχή τους και τους χάρισε ένα τέκνο, το οποίο ανατράφηκε με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Κατά την περίοδο της νεότητας του Αγίου, οι Τούρκοι προσπαθούσαν διά της βίας να κάνουν τους Χριστιανούς να αλλαξοπιστήσουν.
Ο Γεώργιος αρνήθηκε, οι Τούρκοι τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν ενώπιον του κυβερνήτη, ο οποίος έκπληκτος από το θάρρος και την ομορφιά του Γεωργίου του υποσχέθηκε πλούτη και τιμές από τον σουλτάνο Σελίνα (1512 - 1520 μ.Χ.). Ο Άγιος με πνευματική ανδρεία και θάρρος ομολόγησε την πίστη του στον Ιησού Χριστό και έλεγξε τη μουσουλμανική θρησκεία. Ο Τούρκος κυβερνήτης έδωσε εντολή να βασανίσουν τον Άγιο και τέλος να τον ρίξουν στην φωτιά, όπου τελειώθηκε λαμβάνοντας τον αμαράντινο στέφανο του μαρτυρίου. Όμως ξαφνικά έπιασε δυνατή βροχή, η οποία έσβησε τη φωτιά. Όταν νύχτωσε, ένα φώς ακτινοβολούσε πάνω από τα υπολείμματα του ιερού λειψάνου του Αγίου. Ένας ευλαβής ιερέας τα περισυνέλεξε και τα ενταφίασε με τιμή. Το ιερό λείψανο του Αγίου Νεομάρτυρος Γεωργίου βρέθηκε και μεταφέρθηκε στην πόλη Σρέντσε της Βουλγαρίας.
Εύρεση των ιερών λειψάνων του Οσίου Μακαρίου
Η Εκκλησία τιμά την μνήμη του Οσίου Μακαρίου στις 17 Μαρτίου.
Η εύρεση των ιερών λειψάνων του Οσίου Μακαρίου έγινε στις 26 Μαΐου του 1521 μ.Χ. Ένας έμπορος από την πόλη Δμητρώφ, ο Μιχαήλ Βορονικώφ, προσέφερε χρήματα για την κατασκευή μιας πέτρινης εκκλησίας αντί της παλαιάς ξύλινης, που υπήρχε στο μοναστήρι του Κολγιαζίν. Ο ηγούμενος του μοναστηριού, ο Ιωάσαφ, τοποθέτησε ένα Σταυρό στο σημείο που προοριζόταν να κτισθεί το Ιερό Βήμα και ευλόγησε το σκάψιμο του εδάφους για την διάνοιξη των θεμελίων. Κατά την διάρκεια των εργασιών προέκυψε ένα πολύτιμο εύρημα. Βρέθηκε ένα άφθαρτο φέρετρο που μοσχοβολούσε. Ο ηγούμενος Ιωάσαφ αναγνώρισε αμέσως το φέρετρο του ιδρυτού της μονής, του Οσίου Μακαρίου, ο οποίος κοιμήθηκε με ειρήνη το 1483 μ.Χ. Η αδελφότητα της μονής, με την παρουσία των πιστών, επιτέλεσε μνημόσυνο επάνω στο φέρετρο, το οποίο στην συνέχεια μεταφέρθηκε στο ναό. Από εκείνη την ημέρα τα άφθαρτα τίμια λείψανα του Οσίου άρχισαν να επιτελούν θαύματα και θεραπείες ασθενών.
Αργότερα τα ιερά λείψανα μεταφέρθηκαν επίσημα στο ναό της Αγίας Τριάδος. Μέχρι το 1547 μ.Χ. ο Όσιος Μακάριος ετιμάτο μόνο τοπικά, στη μονή του. Στη Σύνοδο της Μόσχας, το 1547 μ.Χ., επί του Μητροπολίτη Μακαρίου (1543 - 1564 μ.Χ.), ο Όσιος Μακάριος κατετάγη πιο Αγίους της Ρωσικής Εκκλησίας.
saint.gr
