Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης
Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ
Κυριακή 15 Μαῒου 2022
Σήμερα Κυριακή τοῦ Παραλύτου, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία προβάλλει ἐνώπιόν μας τήν θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Βηθεσδᾶ, πού ἐπί 38 χρόνια ἦτο καθηλωμένος στό κρεββάτι τού πόνου καί τῆς ἐγκατάλειψης. Σύμβολο τοῦ ἀνθρώπου τῆς ἐποχῆς μας.
Στήν ἀπέραντη καί πολυάνθρωπη κοινωνία μας, στίς πανύψηλες πολυκατοικίες ὑπάρχουν πολλοί πού ὑποφέρουν καί πονοῦν. Στά νοσοκομεῖα καί στίς κλινικές, στίς φυλακές, ἀκόμη καί γύρω μας στούς δρόμους, ὑπάρχουν πολλές τραγικές ὑπάρξεις πού δέν ἔχουν ἕναν ἄνθρωπο νά τούς δροσίσει τά φλογισμένα χείλη, νά τούς πεῖ δυό λόγια παρηγοριᾶς, νά τούς ἐμψυχώσει καί νά τούς ἐνθαρρύνει, νά τούς προσφέρει λίγη ἀγάπη καί ἀνθρωπιά. Μικροί καί μεγάλοι διψοῦν γιά ἀγάπη, μά κανείς δέν βρίσκεται νά τούς χαρίσει τόν μεγάλο καί ἀνεκτίμητο θησαυρό.
Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος δέν διαθέτει οὔτε λεπτό γιά τόν ἄλλο. Θέλουμε τόν χρόνο ὑπηρέτη τῆς δικῆς μας εὐτυχίας. Τά ἀποτελέ-σματα αὐτῆς τῆς ἐγωπαθοῦς συμπεριφορᾶς εἶναι τραγικά. Ὅσο ἀπομακρυνόμαστε ἀπό τόν συνάνθρωπό μας τόσο περισσότερο χα-νόμαστε στό λαβύρινθο τῆς μοναξιᾶς καί τῆς ἀπελπισίας. Ὁ πολιτι-σμός καί ἡ ἁλματώδης πρόοδος τῆς ἐπιστήμης δέν κατώρθωσαν νά λύσουν τό πρόβλημα τῆς μοναξιᾶς. Ἀντίθετα μέ τίς νέες μεθόδους συμπεριφορᾶς οἱ ἄνθρωποι μεγάλωσαν τήν ψυχική τους τραγῳδία, αὔξησαν τήν ἀνασφάλειά τους.
Στίς μεγαλουπόλεις τό δρᾶμα τῆς μοναξιᾶς διακρίνεται καλύτερα. Ἄγνωστοι μεταξύ ἀγνώστων κυκλοφοροῦν στούς δρόμους χιλιάδες ἄνθρωποι πού ἄν καί συνωθοῦνται στά λεωφορεῖα, στά καταστή-ματα, στίς ἀγορές κ.λ.π., ἐν τούτοις εἶναι τόσο ξένοι καί ἄγνωστοι. Ζοῦμε πολύ κοντά ὁ ἕνας στόν ἄλλο, ἀλλά δέν ἔχουμε καμία ψυχική ἐπικοι-νωνία. Κάθε πόρτα διαμερίσματος κλείνει πίσω της τίς χαρές καί τίς θλίψεις μιᾶς ὁλόκληρης οἰκογένειας. Ἀπομονωμένος ὁ ἄνθρωπος στή χαρά καί στή θλίψη, στήν εὐτυχία καί στή δυστυχία, ζεῖ χωρίς ἐπαφή καί ἐπικοινωνία. Σήμερα χάσαμε τό ἀνθρώπινο πρόσωπο, καταντήσαμε ἄνθρωποι χωρίς φυσιογνωμία, γίναμε νούμερα.
Οἱ αἰτίες τῆς καταθλιπτικῆς μοναξιᾶς εἶναι δύο.
Ἡ πρώτη εἶναι ὁ ἐγωκεντρισμός τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἐγωϊσμός ἔκλει-σε τήν ἀνθρώπινη καρδιά. Ὕψωσε πανύψηλα τείχη ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους. Ὡδήγησε τόν ἄνθρωπο σέ μία ψεύτικη αὐτάρκεια, ὥστε νά μήν ἔχει ἀνάγκη πιά καί ἀπό τήν «καλημέρα» τοῦ συνανθρώπου του. Ὁ ἕνας βλέπει τόν ἄλλο κάτω ἀπό τό πρῖσμα τοῦ δικοῦ του συμ-φέροντος. Δέν εἶναι διατεθειμένος νά κοπιάσει γιά τό διπλανό του, νά θυσιάσει τήν ὥρα τῆς ἀναπαύσεώς του, νά χάσει τήν ἡσυχία του γιά νά συμπαρασταθεῖ στόν πάσχοντα. Κάνει φιλίες συμφεροντο-λογικές. Γίνεται εὐγενικός ἐκεῖ ὅπου ἔχει κάτι νά κερδίσει. Ὅλα τά μετρᾶ μέ τή ζυγαριά τοῦ συμφέροντος.
Ἡ δεύτερη εἶναι ἡ κυριαρχία τῆς μηχανῆς.Ἡ πρόοδος ἔφερε κοντά τούς ἀνθρώπους. Ἔκαμε τόν κόσμο μία γειτονιά. Ψυχικά ὅμως τούς ἀποξένωσε. Περιόρισε τίς ἀνθρώπινες σχέσεις. Παλιά ἐπικρατοῦσε ἡ συναδέλφωση, ἡ αὐθόρμητη ἐπικοινωνία, ἡ γνήσια συναναστρο-φή. Σήμερα κυριαρχεῖ ἡ ἠλεκτρονική μοναξιά. Καταργήθηκε ὁ διά-λογος. Τή θέση του πῆρε ὁ ἠλεκτρονικός ὑπολογιστής, ἡ τηλεόραση καί τά ἄλλα βιομηχανικά ὑλικά.
Τό ἐρώτημα εἶναι: Πῶς θά σπάσουμε τόν πάγο τῆς μοναξιᾶς; Φυσι-κά δέν μποροῦμε νά ἀρνηθοῦμε τήν ἐξέλιξη καί τόν πολιτισμό. Ἐκεῖνο πού χρειάζεται εἶναι νά γκρεμίσουμε τά ἐγωϊστικά τείχη πού μᾶς χωρίζουν καί στό χάσμα τῶν κοινωνιῶν μας νά ἁπλώσουμε τίς γέφυρες τῆς ἀγάπης. Νά ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας ἀνυπόκριτα στούς ἄλλους. Νά βιώσουμε τίς διαστάσεις τῆς πραγματικῆς ἀγά-πης. Ἥλιος πού μέ τίς ἀκτῖνες λειώνει τόν πάγο τῆς μοναξιᾶς εἶναι ἡ ἀγάπη. Τό δόσιμο τῆς ἀγάπης δέν σπάει μόνο τή μοναξιά τοῦ ἄλλου, ἀλλά γεμίζει καί τή δική μας καρδιά. Ἐκεῖνος πού ἀγαπᾶ δέν μένει μόνος ἔστω κι ἄν εἶναι μόνος. Ἔχει μέσα του τόν Χριστό.
Στό παράπονο τοῦ Παραλυτικοῦ «ἄνθρωπον οὐκ ἔχω» ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ νά ἑνωθοῦμε μέ τόν Θεάνθρωπον. Ἐκεῖνος θά γεμίσει τή ζωή μας μέ χαρά. Ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς πορείας μας , θά εἶναι νά ἀποδεχθοῦμε τό σωτήριο ἔργο τῆς ἐπί γῆς στρατευ-ομένης Ἐκκλησίας, πού εἶναι ἡ ἑπτάκρουνος Κολυμβήθρα, ἐκ τῆς ὁποίας ἀνεδύθησαν ἅγιοι τοῦ Θεοῦ ἄνθρωποι. Γιατί προορισμός καί ἀποστολή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι «ὁ καταρτισμός τῶν Ἁγίων εἰς ἔργον διακονίας, ἡ οἰκοδομή τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ»(Ἐφες. Δ΄, 12), δι’οὗ ἐπιτυγχάνεται ἡ σωτηρία καί λύτρωσή μας.ΑΜΗΝ.
