ΕΚΚΛΗΣΙΑ

10 Μαΐου -  Άγιος Σίμων ο Απόστολος, ο Ζηλωτής ,εορτή ανακομιδής λειψάνου Αγίου Νικολάου, Άγιοι Αλφειός, Κυπρίνος και Φιλάδελφος οι Αυτάδελφοι Μάρτυρες, Όσιος Λαυρέντιος, Όσιος Ησύχιος ο Ομολογητής, Άγιοι Έρασμος, Ονήσιμος και οι συν αυτώ δεκατέσσερις Μάρτυρες, Όσιοι Πασσαρίων ο Πρεσβύτερος, Αγάπιος και Φιλήμων, Άγιος Σίμων Επίσκοπος Βλαδιμίρ και Σουζδαλίας, Άγιος Comgall, Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου «των αδελφών του Κιέβου» εν Ρωσία, Όσιος Ισίδωρος ο μωρός και Άγιος Συνέσιος του Ιρκούτσκ

Άγιος Σίμων ο Απόστολος, ο Ζηλωτής
Ἔοικε Χριστὲ τοῦτό σοι Σίμων λέγειν.
Ζηλῶν πάθος σόν, καρτερῶ Σταυροῦ πάθος.
Ἐν ξύλῳ ἀμφετάθη Σίμων δεκάτῃ μεγάθυμος.

Ο Απόστολος Σίμων ήταν ένας από τους δώδεκα Μαθητές του Κυρίου και ήταν αδελφός του Ιούδα του Λεββαίου.

Ο Άγιος Απόστολος Σίμων ονομάσθηκε ζηλωτής, λόγω της θέρμης και του ζήλου με τον οποίο κήρυττε το λόγο του Ευαγγελίου. Καταγόταν από την Κανά της Γαλιλαίας και είναι γνωστός ως Σίμων ο Κανανίτης (ή Ναθαναήλ ή Βαρθολομαίος - υιός του Θολομαίου). Μετά την ανάληψη του Χριστού και τη χάρη της Πεντηκοστής, ο Σίμων επιδόθηκε σε ένα ευρύ ιεραποστολικό έργο. Δίδαξε το Ευαγγέλιο στην Περσία, όπου αφού γκρέμισε το μύθο της πολυθεΐας, φανέρωσε σε πλήθος κόσμου το φως της Ευαγγελικής αλήθειας. Στη συνέχεια μετέβη στην Αφρική, όπου κήρυξε το ζωογόνο Λόγο του αληθινού Θεού και Σωτήρος, από την Αίγυπτο έως τη Μαυριτανία. Ο τελευταίος τόπος της θαυμαστής ιεραποστολικής του δράσης ήταν η Βρετανία. Εκεί αφού δίδαξε στο λαό τη χριστιανική πίστη, συνελήφθη από τους ειδωλολάτρες βασανίστηκε και υπέστη σταυρικό θάνατο.

Σημείωση: Ο Σίμων ο Ζηλωτής εορτάζει και στις 22 Απριλίου.

Εορτή ανακομιδής λειψάνου Αγίου Νικολάου

Η μνήμη του Αγίου Νικολάου τελείται στις 6 Δεκεμβρίου. Τον μήνα Μάϊο τελείται η εορτή της ανακομιδής η μετακομιδής του λειψάνου του από τα Μύρα της Λυκίας στο Μπάρι της Ιταλίας και της προόδου ή παρόδου αυτού, της διελεύσεώς του δηλαδή από τους διαφόρους τόπους, και μάλιστα κατά τρεις διαφορετικές ημέρες, ήτοι στις 9, στις 10 και στις 20 Μαΐου.

Στην Μητρόπολη Ηλείας η εορτή αυτή τιμάται στις δύο από τις τρεις αυτές ημερομηνίες, στις 9 και στις 10 Μαΐου.

Η διαφορά κατά τόπους στην Ηλεία και αλλού στον χρόνο εορτασμού του ιερού αυτού γεγονότος οφείλεται κατά την επικρατούσα άποψη στον χρόνο διελεύσεως ή προσεγγίσεως του φέροντος το ιερόν Λείψανον του αγίου πλοίον εκ των ακτών των περιοχών αυτών (Μητροπολίτης Ηλείας Γερμανός. Επίσης πρώην Μητροπολίτης Αττικής, Παντελεήμων). Γι’ αυτό και η εορτή αυτή, εκτός από εορτή της ανακομιδής ή μετακομιδής του λειψάνου του Αγίου Νικολάου, χαρακτηρίζεται και ως εορτή της προό­δου ή παρόδου αυτού, της διελεύσεώς του δηλαδή από τούς διαφόρους τόπους.

Σ’ αυτό το γεγονός πρέπει να οφείλεται και η προτίμηση των ημερομηνιών του Μαΐου για την πανήγυρη των ναών του Αγίου στην Μητρόπολή μας, όπου αυτοί υπάρχουν. Χαρακτηριστικόν είναι ότι από τους 63 συνο­λικώς ναούς τους αφιερωμένους στον Άγιο Νικόλαο - καταλαμβάνοντας έτσι την τρίτη θέση μετά τους ναούς τους αφιερωμένους στην Θεοτόκο και στον Άγιο Γεώργιο - οι περισσότεροι, οι 37, πανηγυρίζουν κατά τον μήνα Μάιο, και μόλις 26 τον Δεκέμβριο.

Επίκεντρο των εορτασμών αυτών στην Ηλεία είναι το Ι. Προσκύνημα του Αγίου στα Σπάτα Αχαΐας, το οποίο υπάγεται όμως στην Ι. Μητρόπολη Ηλείας. Πρόκειται για παμπελοποννησιακή πανήγυρη που γίνεται στις 10 Μαΐου.

Την ίδια ημέρα, στις 10 Μαΐου, πανηγυρίζουν η Ι. Μονή Φραγκοπηδήματος, η Ι. Μονή Αγίου Νικολάου στην Αμαλιάδα (μετόχι της Ι. Μονής Αγίων Θεοδώρων Καλαβρύτων), η Ι. Μονή Αγίου Νικολάου Καβασίλων και μεταξύ άλλων και οι ενοριακοί ναοί Σιμοπούλου, Τραγανού, Μυρσίνης, Δήμητρας, Βασιλακίου, Αγνάντων, Ανθώνα, Λάττα, Οινόης και Σιμίζας. Όλες οι παρα­πάνω μονές και οι περισσότεροι από τους ανωτέρω ενοριακούς ναούς τιμούν ωστόσο με λαμπρότητα και την γιορτή του Δεκεμβρίου.

Στις 9 Μαΐου πανηγυρίζουν οι ενοριακοί ναοί Ώλενας και Λανθίου, ο οικισμός Λάσδικα, καθώς και οι ενορίες Στρεφίου, Κολλυρίου και Σαλμώνης.

Ενδεικτικό τέλος της τιμής που ανέκαθεν απολαύει ο Άγιος Νικόλαος στην εκκλησιαστική περιφέρεια της Ηλείας να σημειώσομε και τις εξής δύο παλαιές εκδόσεις, πού έχουν γίνει σ’ αυτήν:

Το 1902 εκδόθηκε στον Πύργο Ακολουθία εις την πάροδον του ιερού λειψάνου του εν αγίοις πατρός ημών Νικολάου αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας του θαυματουργού ψαλλομένη τη δεκάτη του Μαΐου μηνός. Ανατυπωθείσα εξ’ αρχαιοτάτου κειμένου επιμελεία Νικολάου Καμβιώτου οικονό­μου.
Η ίδια η Ι. Μητρόπολις Ηλείας εξέδωσε το 1942 Παρακλητικό Κανόνα προς τον Άγιο, ποίημα του αειμνήστου υμνογράφου Γερασίμου Μικραγιαννανίτου μοναχού και προνοία του αειμνήστου Μητροπολίτου Ηλείας Αντω­νίου (εκτύπωσις εν τω Τυπογραφείω της Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας).

Άγιοι Αλφειός, Κυπρίνος και Φιλάδελφος οι Αυτάδελφοι Μάρτυρες
Eις τον Aλφειόν.
Aλφειός ει και γλώτταν εξαφηρέθη,
Tη ψυχική γλώττη σε δοξάζει Λόγε.

Eις τον Φιλάδελφον.
O Φιλάδελφος ή φιλόχριστος φάναι,
Xριστού φιλών ήθλησεν εις πυρ εσχάρας.

Eις τον Kυπρίνον.
Oπτού φαγών πριν Σώτερ ιχθύος μέρος,
Eκ τηγάνου Kυπρίνον ηδέως δέχου.

Ὁ Φιλάδελφος φιλαδέλφως τῷ ξίφει,
Σὺν τοῖς ἀδελφοῖς θεῖον εὕρατο στέφος.

Οι Άγιοι Μάρτυρες Αλφειός, Κυπρίνος (ή Kύριλλος ή Κυρίνος ή Κυπριανός) και Φιλάδελφος ήταν αδελφοί, υιοί του άρχοντα Πρεφεκτών Βιταλίου και κατάγονταν από την χώρα των Βασκάνων της Νότιας Ιταλίας. Αφού διδάχθηκαν την ορθόδοξη πίστη και βαπτίσθηκαν από κάποιον Όσιο άνδρα που ονομαζόταν Ονήσιμος, κήρυτταν τον Χριστό. Καταγγέλθηκαν για την θεοφιλή δράση τους, συνελήφθηκαν από τον Ανηγγελίωνα επί αυτοκράτορα Δεκίου (249-251 μ.Χ.) και απεστάλησαν δέσμιοι στη Ρώμη. Από εκεί, μετά την πρώτη ανάκριση, μεταφέρθηκαν στους Ποτιόλους προς τον ηγεμόνα Διομήδη, αυτός δε τους παρέπεμψε στον άρχοντα της Σικελίας Τέρτυλλο, ο οποίος, αφού δεν μπόρεσε να τους μεταπείσει, τους καταδίκασε σε θάνατο. Τον μεν Αλφειό αποκεφάλισαν, αφού του απέκοψαν τη γλώσσα, τον δε Φιλάδελφο κατέκαψαν πάνω σε πυρακτωμένη σχάρα, ενώ τον Κυπρίνο τηγάνισαν μέσα σε τεράστιο τηγάνι.

Όσιος Λαυρέντιος
Συναλλαγή τις προς Θεόν Λαυρεντίω,
Πόνοις Eδέμ λαβόντι την πόρρω πόνων.

Ο Όσιος Λαυρέντιος έζησε κατά τον 14ο αιώνα μ.Χ. Εκάρη μοναχός στη Μονή της Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους. Επειδή όμως στο Άγιον Όρος, και κυρίως στη Λαύρα, επικράτησε η αίρεση των Βαρλαάμ και Ακινδύνου, αναχώρησε από εκεί και έφθασε στην περιοχή του Βόλου, στο χωριό Άγιος Λαυρέντιος, όπου άρχισε να κτίζει μοναστήρι. Τότε βασίλευε ο ευσεβής αυτοκράτορας Αλέξιος Κομνηνός, ο οποίος απέστειλε στον Όσιο χρυσόβουλλο καθώς και τον απαιτούμενο χρυσό και τα ιερά σκεύη για την οικοδομή του ναού. Ο ναός αποπερατώθηκε το 1378 μ.Χ. Στην συνέχεια ο Όσιος ίδρυσε σκήτη επ' ονόματι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και του Προφήτη Ηλία, η οποία γρήγορα απέκτησε μεγάλη φήμη και έγινε πόλος έλξεως πολλών νέων και μορφωμένων μοναχών.

Ο Όσιος Λαυρέντιος διήλθε το βίο του με νηστεία και προσευχή και κοιμήθηκε με ειρήνη σε βαθύ γήρας.

Όσιος Ησύχιος ο Ομολογητής
Τὸν βίον Ἡσύχιος ἄγων ἡσύχως,
Ἐν ἡσυχίᾳ πρὸς Θεὸν διαβαίνει.

Δούς, Ἡσύχιε, σαυτὸν ἡσύχῳ βίῳ,
Τέλους φθάσαντος, ἡσυχάζεις ἐκ βίου.

Ο Όσιος Ησύχιος καταγόταν από την αρχαία πόλη Άνδραπα (ή Άνδράκινα ή - κατά τον Μ. Γαλανό - Νέα Κλαυδιούπολη) της Γαλατίας. Σε νεαρή ηλικία, φλεγόμενος από πόθο για τη μοναχική πολιτεία, εγκατέλειψε την πατρίδα του και κατέφυγε στα προς την θάλασσα μέρη της Αρδανίας, προς το όρος του Μαΐωνος, όπου έκτισε καλύβα και διέμενε καλλιεργώντας τους έρημους αγρούς που βρίσκονταν γύρω από το κελί του. Για το άνυδρο του τόπου κατέβηκε στους πρόποδες του βουνού, όπου βρήκε πηγή νερού και εκεί έκτισε ναό αφιερωμένο στον Απόστολο Ανδρέα. Έζησε αυστηρό ασκητικό βίο και ο Θεός του δώρισε το χάρισμα της θαυματουργίας.

Ο Όσιος Ησύχιος κοιμήθηκε σε βαθύ γήρας με ειρήνη και ενταφιάσθηκε εντός του ναού, που είχε οικοδομήσει, πλησίον της δεσποτικής πύλης και μέσα σε λίθινη λάρνακα. Κατά το έτος 781 μ.Χ., ο Επίσκοπος Αμασείας Θεοφύλακτος μετέφερε το ιερό λείψανο αυτού στην Αμάσεια και απέθεσε αυτό στο δεξιό μέρος του Θυσιαστηρίου. Η μνήμη του Οσίου Ησυχίου επαναλαμβάνεται και στις 6 Μαρτίου.

Άγιοι Έρασμος, Ονήσιμος και οι συν αυτώ δεκατέσσερις Μάρτυρες
Οι Άγιοι Μάρτυρες Έρασμος και Ονήσιμος μαρτύρησαν μαζί με άλλους δεκατέσσερις Μάρτυρες, επί αυτοκράτορα Δεκίου (249 - 251 μ.Χ.), μαζί με τους Άγιους Μάρτυρες Αλφειό, Κυπρίνο και Φιλάδελφο.

Όσιοι Πασσαρίων ο Πρεσβύτερος, Αγάπιος και Φιλήμων
Ο Οσιος Πασσαρίων ήταν από τους πιο φημισμένους ασκητές της Παλαιστίνης. Ήταν σύγχρονος του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ιουβενάλιου (420 - 458 μ.Χ.) και χρημάτισε διδάσκαλος του Μεγάλου Ευθυμίου (βλέπε 20 Ιανουαρίου). Έγινε ιδρυτής γηροκομείου στα Ιεροσόλυμα, στο οποίο υπήρχε και ευκτήριος οίκος αφιερωμένος στο όνομά του και στον οποίο κατά τις 21 Νοεμβρίου ετελείτο η μνήμη του.

Οι μετ' αυτού φερόμενοι Όσιοι Αγάπιος και Φιλήμων ήταν μαθητές του Οσίου Πασσαρίωνος και συνασκητές.

Η μνήμη και των τριών αναφέρεται στο Ιεροσολυμιτικό Κανονάριο (σελ. 90, εκδ. Αρχιμανδρίτη Κάλλιστου).

Ο Όσιος Πασσαρίων ίσως είναι ο ίδιος με αυτόν που εορτάζει στις 11 Αυγούστου.

Άγιος Σίμων Επίσκοπος Βλαδιμίρ και Σουζδαλίας
Ο Άγιος Σίμων, Επίσκοπος Βλαδιμίρ και Σουζδαλίας, ήταν ο συγγραφέας του βιβλίου «Πατερικόν των Σπηλαίων του Κιέβου» και έγινε μοναχός στη μονή των Σπηλαίων κατά το δεύτερο ήμισυ του 12ου αιώνα μ.Χ.

Το 1206 μ.Χ. ανεδείχθη ηγούμενος της μονής Γεννήσεως της Θεοτόκου Βλαδιμίρ και το 1214 μ.Χ., με επιθυμία του πρίγκιπα Γεωργίου Βσεβολοντόβιτς (κοιμήθηκε το 1238 μ.Χ.), έγινε ο πρώτος Επίσκοπος Βλαδιμίρ και Σουζδαλίας. Στο αρχιερατικό του κατάλυμα αγωνιζόταν πνευματικά, όπως και στο μοναστήρι. Κάποτε μάλιστα, την ώρα που προσευχόταν, αξιώθηκε να δει σε όραμα την Υπεραγία Θεοτόκο, η οποία συνοδευόταν από πλήθος ακτινοβόλων Αγίων, ενώ στα δεξιά και στ' αριστερά της στέκονταν οι Όσιοι Αντώνιος και Θεοδόσιος.

Ο Άγιος Σίμων, την παραμονή της κοιμήσεώς του, το 1226 μ.Χ., έλαβε το μέγα αγγελικό σχήμα. Αρχικά ενταφιάσθηκε στην πόλη του Βλαδιμίρ, αλλά αργότερα, σύμφωνα με την τελευταία επιθυμία του, το τίμιο λείψανό του μεταφέρθηκε στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου.

Άγιος Comgall
Ο Όσιος Comgall (ή Comhghall) (Κομγάλλιος) καταγόταν από την Ιρλανδία και γεννήθηκε στην πόλη Ούλστερ το 517 μ.Χ. Ήταν υιός στρατιώτη. Σπούδασε στη σχολή του Αγίου Φινιανού και ίδρυσε την περίφημη μονή του Μπένγκορ, η οποία υπήρξε η πολυπληθέστερη και ενδοξότερη της Ιρλανδίας. Λέγεται ότι επί ημερών του εγκαταβιούσαν στη μονή γύρω στους τρεις χιλιάδες μοναχοί. Εφάρμοσε τους μοναχικούς κανόνες του Μεγάλου Βασιλείου και είχε ως πρότυπο τον Ανατολικό μοναχισμό.

Ο Όσιος Comgall κοιμήθηκε με ειρήνη το 602 μ.Χ.

Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου «των αδελφών του Κιέβου» εν Ρωσία
Η ιερή εικόνα της Θεομήτορος ονομάζεται έτσι από την πόλη του Κιέβου και την μονή στην οποία φυλασσόταν. Αρχικά βρισκόταν στο Βίσγκο - Ροντ και αργότερα μετακομίσθηκε στο Κίεβο.

Το 1662 μ.Χ., όταν οι Τάταροι εισέβαλαν στην πόλη του Βίσγκο - Ροντ, κατέστρεψαν το ναό στον οποίο ετιμάτο η εικόνα της Παναγίας και έριξαν στο ποτάμι την εικόνα. Αυτή, επιπλέοντας επάνω στο νερό, έφθασε μέχρι το μοναστήρι Μπράτσκιυ (=των Αδελφών). Οι Πατέρες της μονής με πνευματική χαρά βρήκαν την εικόνα και με ευλάβεια την μετέφεραν στο μοναστήρι τους.

Η εικόνα της Θεοτόκου εορτάζει, επίσης, στις 2 Ιουνίου και 6 Σεπτεμβρίου.

Όσιος Ισίδωρος ο μωρός
Ο Όσιος Ισίδωρος γεννήθηκε το 319 μ.Χ. και καταγόταν από την Αλεξάνδρεια. Υπήρξε μαθητής του Οσίου Αντωνίου του Μεγάλου και συνασκητής του Οσίου Μακαρίου. Μετέβη μετά του Αγίου Αθανασίου στη Ρώμη και από εκεί αναχώρησε με την Οσία Μελανία για την έρημο της Αιγύπτου. Ο Όσιος διακρινόταν για την πραότητά του και, εκτός του δώρου των δακρύων, για την ευκολία με την οποία περιέπιπτε σε έκσταση, ενώ έτρωγε. Με τους Πατέρες της ερήμου Μακάριο και Παμβώ έπληττε τον μη ακτήμονα μοναχό: «Το αργύριόν σου συν σοι είη εις απώλειαν».

Υπέφερε πολλά από τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόφιλο, ο οποίος αρχικά ήθελε να τον κάνει Επίσκοπο και κατόπιν τον απέλασε όχι μόνο από την Εκκλησία της Αλεξανδρείας, αλλά και από την έρημο που ασκήτευε. Ο Όσιος, με τους μοναχούς μαθητές του, ζήτησε τότε την προστασία του ιερού Χρυσοστόμου.

Ο Όσιος Ισίδωρος κοιμήθηκε με ειρήνη το 404 μ.Χ.

Άγιος Συνέσιος του Ιρκούτσκ
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του Ρώσου Αγίου.

 
saint.gr/imilias.gr