Τέλος Ιουλίου και το τηλέφωνό μου χτυπάει επιφυλάσσοντας μια υπέροχη έκπληξη. Η φίλη μου και συμμαθήτριά μου Χριστίνα μου λέει όλο χαρά. «Άκου, μαζευόμαστε! Μίλησα με την Ολυμπία . Τι λες για ένα reunion;»…
Και αρχίζει μια αλυσίδα γλυκιάς νοσταλγίας μέσω του τηλεφώνου….Χριστίνα, Ολυμπία, Σοφία, Δώρα, Αθηνά…
Και το μυαλό μου φεύγει… ταξιδεύει… σ’ εκείνο την καλοκαιρινή μέρα του 1991 που είπαμε το «αντίο» στο σχολείο. Που είπαμε το «επανιδείν» σε φίλους και συμμαθητές… Ταξιδεύει σ’ εκείνον τον Σεπτέμβρη του 1990 που περάσαμε το κατώφλι του 2ου Λυκείου Πύργου ξέροντας πως θα ήταν η τελευταία μας χρονιά - στο σχολείο μας, στις τάξεις μας, στα θρανία μας. Το μυαλό μου ταξιδεύει στα πρόσωπα των καθηγητών μας, άλλα πιο βλοσυρά, άλλα πιο γελαστά, αλλά όλα με αγάπη για μας. Τα μάτια της ψυχής μου μας «βλέπει» να γελάμε μέχρι δακρύων στο προαύλιο ή σκυφτά πάνω από τα θρανία μας μην μας δει κάποιος καθηγητής.
Μας «βλέπει» να κοιτάμε αμήχανα την ώρα της εξέτασης, να πασχίζουμε να λύσουμε μια άσκηση, να μοιραζόμαστε ένα σάντουιτς ή ένα αναψυκτικό, να ποζάρουμε σε μια εκδρομή…
Και τα μάτια βουρκώνουν για τους φίλους που «έφυγαν» νωρίς…
Για την Άννα, τη Βάσω…
Και τώρα στις 16 Αυγούστου 2026, 35 χρόνια μετά, ο χρόνος μηδενίζει. Το Επαρχείο θα φιλοξενήσει το αντάμωμα της οικογένειας του ΄91.
Αυτό που θέλαμε όλοι, το οραματίστηκαν οι Χριστίνα Λαμπροπούλου – ιδιοκτήτρια ΚΞΓ, καθηγήτρια Ιταλικής Γλώσσας, Ολυμπία Γιαννακοπούλου -δασκάλα και Νάνσυ Γενοβέζου - δασκάλα (ή αλλιώς το «πίσω μας θρανίο») και με προσμονή και χαρά μας περιμένουν όλους γιατί…
…«Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε,
τα χέρια θα περάσουμε στους ώμους,
παλιά τραγούδια για να θυμηθούμε,
ονόματα και βλέμματα και δρόμους...
χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
που θυμάσαι και θυμάμαι….
μόνο τρόπο να κοιτάνε»
Δήμητρα Παν. Δημητρακοπούλου
Ιδιοκτήτρια Κ.Ξ.Γ.- καθηγήτρια Αγγλικής Γλώσσας
Απόφοιτη 1991 2ου Λυκείου Πύργου
Γ2/ Δ3-1
