Να ήξερες πόσο λείπεις!!!
Σταμάτησαν του ρολογιού οι δείκτες εκείνο το βράδυ του Απρίλη!
Μοσχοβολούσε ο τόπος από τα ανοιξιάτικα αρώματα και συ, Ακριβέ μου Πάνο, ανέβαινες στα ουράνια!

Κάποιος μου είπε: « Ό,τι γεννιέται, πεθαίνει.»
Και κάποιος άλλος: «Η ζωή συνεχίζεται.»
Λέξεις. Λέξεις πεζές, ορθολογιστικές, χωρίς νόημα…
Δεν με άγγιξαν.
Οι πολλοί, οι πάρα πολλοί, με αγάπη και γλύκα, μου είπαν:
«Ο Πάνος πέρασε στην   α ι ω ν ι ό τ η τ α!»
«Ο Πάνος έγραψε ιστορία !»
«Ο Πάνος είναι ιστορία!»
Ναι, υπέροχε Πάνο μου, η δική μας ιστορία αγάπης και ζωής!
Είπες λόγια όμορφα…
Έγραψες αλήθειες…
Έκανες πράγματα πολύτιμα…
Το πιο πολύτιμο που έκανες υπάρχει δίπλα μου, διαρκώς δίπλα μου!
Η Δήμητρα μας!  Η Έφη μας!
Τα εξαίρετα παιδιά μας, γεμάτα αγάπη, αξιοπρέπεια, ευγένεια, με χαμόγελο και καλοσύνη. Με καθαρές συνειδήσεις!
Κάθε βράδυ Εσύ είσαι που ξεκλειδώνεις την πόρτα του σπιτιού μας, ακούω τα κλειδιά σου. Έρχεσαι με την κάμερά σου στα χέρια και γεμίζει το σπίτι μας από το μοναδικό άρωμά σου!
Αυτό το αγαπημένο, το λατρεμένο άρωμά σου μας τυλίγει, μας ζεσταίνει και μας κρατά όρθιες. Μας δίνει δύναμη και διώχνουμε τα δύσκολα από τη ζωή μας!
            Α ι ω ν ί α       η  μνήμη σου      ακριβέ  μου      Π Α Ν Ο !