Ήταν μια χρονιά σταθμός. Ήταν αναμφίβολα μια χρονιά που θα διδάσκεται στα sos της ιστορίας, στα σχολεία του μέλλοντος. Ήταν δώδεκα μήνες που δισεκατομμύρια άνθρωποι τους βίωσαν σαν δώδεκα ατελείωτους αιώνες.
Δισεκατομμύρια άνθρωποι.
Ένας ένας ξεχωριστά.

Ήταν μια χρονιά που μπλέχτηκαν όλες οι έννοιες.
Ένας πλανήτης ολόκληρος και συγχρόνως φοβισμένοι άνθρωποι, μόνοι απέναντι στο "μεγάλο".
Μια χρονιά καλπάζουσας τεχνολογίας στην παύση.
Χώρες πάνοπλες, θωρακισμένες απέναντι σε κάθε απειλή, ανήμπορες μπροστά στον νέο κίνδυνο.
Ένας πλανήτης φαινομενικά κοινωνικά "ενεργός" να μαθαίνει από την αρχή βασικές έννοιες.
Ήδη, ο κόσμος μας ήταν βαθειά πληγωμένος. Για μια τουλάχιστον δεκαετία, όλες οι αξίες πέρασαν κρίση. Έννοιες "παραδοσιακές" είχαν παροπλιστεί. Υγεία, οικογένεια, ευτυχία στα μικρά, Πίστη.
Και ήρθε η απειλή ,με βουή "πολέμου", επιπτώσεις "ολοκαυτώματος", απώλειες ολέθρου.
Και όλα αδράνησαν. Μηδένισαν….. Για να ξαναγεννηθούν!
Μήπως, τελικά, η χρονιά που φεύγει ήταν η "ανάσα" που χρειαζόταν η ανθρωπότητα για το νέο αύριο;
Ήταν η στιγμή πριν ξεκινήσει η μεγάλη διαδρομή; Τότε που σταματάς, αναθεωρείς και συνεχίζεις δυνατά;
Ήταν η στιγμή πριν το μεγάλο ξημέρωμα, που κάνεις το σταυρό σου και κρατάς σφιχτά το χέρι του διπλανού σου που πονάει από την απώλεια και συνεχίζετε να ζείτε μαζί με ελπίδα;
Μήπως ήρθε η στιγμή να γράψουμε με το δάχτυλο στο καθαρό χιόνι τη νέα αρχή;
Καλή χρονιά!