Αγαπημένε μας δάσκαλε, κύριε Γιώργο Λώλο (για μας θα είστε πάντα ο κύριός μας), είναι η πρώτη φορά που, εμάς τους μαθητές σας, μας κάνατε να νιώσουμε θλίψη και να δακρύσουμε. Μόνο σήμερα. Σήμερα που φύγατε.

Όσα χρόνια είχαμε την τιμή να σας έχουμε δάσκαλο, δεν υπήρξε ούτε μια άσχημη μέρα μαζί σας. Γελαστός, άμεσος, με απόλυτο σεβασμό σε εμάς τα παιδιά σας, μας μεταδώσατε τη λαχτάρα για μάθηση. Άνοιγε η πόρτα της τάξης και μπαίναμε με χαρά και ενθουσιασμό, γιατί πάντα μας περίμενε ο χαρούμενος δάσκαλός μας, που δεν ξεχώριζε καλούς και κακούς, φρόνιμους ή άτακτους. Ήμασταν όλα παιδιά σας. Με τον ίδιο ζήλο που σκύβατε πάνω από τον επιμελή μαθητή, με τον ίδιο ακριβώς ζήλο σκύβατε και πάνω από τον μαθητή του οποίου το μυαλό ίσως ταξίδευε σε περιπέτειες έξω από την τάξη.

Δεν ήταν μόνο οι ανεξάντλητες γνώσεις σας. Ήταν ο τρόπος που μας τις μεταδώσατε. Ήταν ο τρόπος που μας μορφώσατε, που μας διδάξατε αξίες. Μας μάθατε τον σεβασμό, την ομαδικότητα, την αξιοπρέπεια.

Και το μάθημα της αξιοπρέπειας μας το διδάξατε και πάλι, όταν δίνατε την προσωπική σας μάχη για την υγεία σας. Με θάρρος, χαμογελαστός.

Το ξέρουμε κουραστήκατε και  πετάξατε πια.

Κύριε, θα μας λείψετε.

Και εγώ προσωπικά δεν θα ξεχάσω εκείνη τη χρονιά, το 1988, που με φόβο άλλαζα σχολείο. Μου είχαν πει πως στο 1ο Δημοτικό είναι ένας καταπληκτικός δάσκαλος με απίστευτες γνώσεις και ασύγκριτη συμπεριφορά. Και ήρθε ένα απόγευμα που τον γνώρισα αυτόν τον καταπληκτικό δάσκαλο. Και ξαφνικά ο φόβος έγινε ανυπομονησία να μπω στην τάξη του. Και είχα την ευτυχία να μπω σε αυτή την τάξη για δύο ολόκληρα χρόνια. Τα δύο αυτά τελευταία χρόνια του Δημοτικού έγιναν τα αγαπημένα μου, τα αξέχαστα, τα γεμάτα νοσταλγία.

Και σήμερα στις 18.00 στην Αγία Μαρίνα Καταραχίου, όλα τα παιδιά σας θα είμαστε εκεί, κοντά στην οικογένειά σας, με την οποία συμπάσχουμε και τη συλλυπούμαστε βαθύτατα, για να σας πούμε το…

Κύριε, καλό σας ταξίδι

Δεν θα σας ξεχάσουμε ποτέ… Γιατί δεν γίνεται να σας ξεχάσουμε.

Έφη Δημητρακοπούλου