γράφει ο πρ. Νικόλαος Κατσηδήμας
Αγαπητοί μας Χριστιανοί, το Μέγα Σάββατο, είναι η τελευταία και ιερότερη ημέρα της Μεγάλης Εββομάδος, αλλά και συγχρόνως "Προοίμιο" της ανεκλάλητης χαράς της Αναστάσεως! Η Αγία μας Εκκλησία, προβάλλει κατά την ημέρα αυτή το Μέγα Μυστήριο της Ταφής του Κυρίου, της Καθόδου Του, στον άδη και της Νίκης Του επάνω στον Θάνατο. Ο Χριστός, ο Οποίος ως άνθρωπος ετέθη εν Τάφω, ως Θεός κατήλθε στον άδη, συνέτριψε τα δεσμά του θανάτου και χάρισε στους Κεκοιμημένους την ελπίδα της Ζωής! Γι’ αυτό και το Μέγα Σάββατο δεν είναι ημέρα πένθους χωρίς ελπίδα, αλλά ημέρα ιερής αναμονής, σιωπής και προσδοκίας της ενδόξου Αναστάσεως!
Η Υμνολογία της ημέρας είναι βαθύτατα Θεολογική. Ο Χριστός αναπαύεται σαρκικώς εν τω Τάφω, αλλά ενεργεί σωτηριωδώς υπέρ του κόσμου. Ο άδης πικραίνεται, γιατί δέχεται Εκείνον που δεν μπορεί να κρατήσει. Ο Θάνατος τρομάζει, γιατί συναντά τη Ζωή. Ο διάβολος νικάται, γιατί ο Σταυρωθείς Κύριος αποδεικνύεται ο αιώνιος Νικητής. Το Μέγα Σάββατο είναι η ημέρα κατά την οποία η σιωπή του τάφου προαναγγέλλει τη βοή της Αναστάσεως!
Και όταν έλθει η Αγία και Λαμπροφόρος νύχτα της Αναστάσεως, τότε η Εκκλησία μας εισέρχεται στο αποκορύφωμα όλης της Πνευματικής πορείας της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος. Το «Δεύτε λάβετε Φώς» δεν είναι ένα απλό εξωτερικό κάλεσμα, αλλά πρόσκληση να δεχθούμε μέσα μας το Φώς του Αναστάντος Χριστού. Το «Χριστός Ανέστη», δεν είναι μία απλή ευχή ή μία συνήθεια της νύχτας του Πάσχα, αλλά η ίδια η ομολογία της Πίστεώς μας, η βεβαίωση ότι ο Θάνατος κατεπατήθη, ότι η ζωή ενίκησε, ότι ο άνθρωπος δεν είναι πλασμένος για τη φθορά, αλλά για την Αιωνιότητα.
Γι’ αυτό και η συμμετοχή μας στην Αναστάσιμη Ακολουθία, δεν πρέπει να είναι επιφανειακή, αποσπασματική ή τυπική. Δυστυχώς, πολλοί λαμβάνουν το Άγιο Φώς, ακούν το «Χριστός Ανέστη» και φεύγουν αμέσως από τον ναό, χωρίς να παραμείνουν στην Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία. Όμως αυτό δεν εκφράζει το πλήρωμα της Εκκλησιαστικής ζωής ούτε το αληθινό νόημα της εορτής. Η Ανάσταση του Χριστού, δεν είναι ένα στιγμιαίο γεγονός για να το «πάρουμε» και να φύγουμε, αλλά Μυστήριο στο οποίο καλούμαστε να μετάσχουμε μέχρι τέλους, με προσευχή, με υπομονή, με ευλάβεια και με καρδιά ανοιχτή στη χαρά του Θεού.
Η Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία, είναι η σφραγίδα της νύχτας εκείνης. Εκεί κορυφώνεται η χαρά της Εκκλησίας. Εκεί ακούμε το Ευαγγέλιο της Νίκης. Εκεί κοινωνούμε, εφόσον είμαστε προετοιμασμένοι, το Σώμα και το Αίμα του Αναστάντος Κυρίου. Εκεί γινόμαστε αληθινά κοινωνοί του Πάσχα, όχι μόνο θεατές ενός ωραίου εθίμου. Το να εγκαταλείπουμε τον ναό αμέσως μετά το «Χριστός Ανέστη», είναι σαν να στερούμε από την ψυχή μας το πιο Ιερό μέρος της λαμπρής Πανηγύρεως.
Ο Χριστός έρχεται και μας λέει πως «Εγώ ειμί της Ζωής η Άμπελος» και εμείς τον απορρίπτουμε προτιμώντας να πάμε να φάμε την φρεσκομαγειρεμένη μαγειρίτσα. Ο Χριστός μας λέγει ότι «Εγώ ειμί η Ζωή και η Ανάσταση» και εμείς προτιμούμε να γυρίσουμε στο σπίτι μας και να βυθιστούμε σε ύπνο βαθύ. Το μυαλό μας αντί να λογίζεται το Θείον σκέφτεται πως θα σουβλίσει το πρωΐ του Πάσχα τον αμνόν, χωρίς να έχει καταλάβει την οντολογική θυσία του Αμνού του Θεού. Αξίζει όμως αγαπητοί μας κάτι τέτοιο; Αξίζει μία μαγειρίτσα να μας στοιχίσει τον Παράδεισο; Αξίζει ο ύπνος να μας κοστίσει την πνευματική αφύπνιση; Και κατ’ επέκταση αξίζει το φθαρτό να μας στερήσει το άφθαρτο; το πρόσκαιρο το αιώνιο; ο θάνατος την Ζωή;
Την αποψινή νύκτα λοιπόν της Αναστάσεως, ας νηστεύσουμε δύο ώρες ακόμη από την υλική τροφή για να μη μείνει ποτέ το πνεύμα μας πεινασμένο και ας ξενυχτήσουμε για ακόμη δύο ώρες για να μη βρει ο θάνατος την ψυχή μας κοιμισμένη. Ας συμμετέχουμε όλοι στην λαμπρή Τράπεζα του Κυρίου μας, την πνευματική Τράπεζα, στην οποία είμαστε όλοι καλεσμένοι και ας αναπαυθούμε στα λόγια του Ιωάννου του Χρυσοστόμου που θα ακούσουμε στον θεσπέσιο Κατήχητικό του λόγο. Μόνο έτσι το Πάσχα θα είναι πραγματικά το πέρασμά μας από τον θάνατο στη Ζωή!!
Η μεγάλη αυτή εορτή, ζητά από όλους μας όχι μόνο εξωτερική λαμπρότητα, αλλά κυρίως εσωτερική ανάσταση. Να αναστηθεί η Πίστη μας, να θερμανθεί η Προσευχή μας, να μαλακώσει η Καρδιά μας, να νικηθεί η αμαρτία, να συγχωρήσουμε, να αγαπήσουμε, να συμφιλιωθούμε με τον Θεό και με τους Αδελφούς μας. Τότε μόνο το Πάσχα, γίνεται αληθινά πέρασμα από το σκοτάδι στο Φώς, από τη φθορά στην αφθαρσία, από τη γη στον Ουρανό.
Ας εορτάσουμε, λοιπόν, τη Λαμπροφόρο Ανάσταση του Κυρίου, όχι κοσμικά και επιπόλαια, αλλά Εκκλησιαστικά, Λειτουργικά και Σωτηριολογικά. Με παρουσία στον ναό, με συμμετοχή έως το τέλος της ιεράς Ακολουθίας και της Αναστάσιμης Θείας Λειτουργίας, με σεβασμό, με ιερότητα και με αίσθηση ότι αυτή η νύχτα είναι η αγιωτέρα και ενδοξοτέρα νύχτα του χρόνου. Η Αγία μας Εκκλησία, μάς καλεί να μη βιασθούμε να φύγουμε, αλλά να μείνουμε κοντά στον Αναστάντα Χριστό, ώστε το Φώς που θα κρατούμε στα χέρια μας να γίνει φως αληθινό και μέσα στην Ψυχή μας.
Ευχόμαστε εκ βάθους καρδίας η Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, να χαρίσει σε όλους υγεία, ειρήνη, δύναμη, μετάνοια και πλούσια την ουράνια ευλογία. Το Ανέσπερο Φώς της Αναστάσεως,να φωτίζει τις οικογένειές σας, να στηρίζει τους δοκιμαζομένους, να παρηγορεί τους πονεμένους και να γεμίζει τις καρδιές όλων με ελπίδα και χαρά. Καλή Ανάσταση! Ευλογημένο και χαρμόσυνο Άγιο Πάσχα!
