Σε κάποιο πνευματικό του παιδί ο Άγιος Παΐσιος διηγήθηκε:
‘’Ήσυχα καθόμουν στο Κελί μου, ήρθε και με παλάβωσε. Ωραία περνούν επάνω! «Τι συμβαίνει Γέροντα;» «Θα σου πω, αλλά μην το πεις σε κανέναν!» Του διηγήθηκε τότε το εξής: ’’Είχα γυρίσει από τον κόσμο, όπου είχα βγει για ένα εκκλησιαστικό θέμα. Την Τρίτη, κατά την ώρα 10 το πρωί, ήμουν μέσα στο Κελί μου και έκανα τις Ώρες. Ακούω χτύπημα στην πόρτα και μια γυναικεία φωνή να λέει: «Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών…» Σκέφτηκα: «Πώς βρέθηκε γυναίκα μέσα στο Όρος;» Εν τούτοις ένιωσα μια Θεία γλυκύτητα μέσα μου και ρώτησα:
«Ποιος είναι;»
«Η Ε υ φ η μ ί α.»
Σκεφτόμουν, «Ποια Ευφημία; Μήπως καμιά γυναίκα έκανε τρέλα και ήρθε με ανδρικά στο Όρος; Τώρα τι να κάνω;» Ξανακτυπά. Ρωτάω; «Ποιος είναι;»
«Η Ε υ φ η μ ί α!»
Σκέφτομαι και δεν ανοίγω. Στην Τρίτη φορά που χτύπησε άνοιξε μ ό ν η της η π ό ρ τ α που είχε σύρτη από μέσα. Άκουσα βήματα στον διάδρομο. Πετάχτηκα από το Κελί μου και βλέπω μια γυναίκα με μανδήλα. Την συνόδευε κάποιος που έμοιαζε με τον Ευαγγελιστή Λουκά, ο οποίος εξαφανίστηκε!. Παρόλο που ήμουν σίγουρος ότι δεν είναι του πειρασμού, γιατί λαμποκοπούσε, την ρώτησα ποια είναι.
«Η Μάρτυς Ε υ φ η μ ί α.»
«Αν είσαι η μάρτυς Ευφημία, έλα να προσκυνήσουμε την Αγία Τριάδα. Ό,τι κάνω εγώ να κάνεις και συ.» Μπήκα στην Εκκλησία ,κάνω μια μετάνοια, λέγοντας: Εις το όνομα του Πατρός..
Το επανέλαβε με μετάνοια. Και του Υιού… Και του Υιού, είπε με ψιλή φωνή. «Πιο δυνατά ν’ ακούω», είπα και επανέλαβε δυνατότερα.
Ενώ ήταν ακόμη στο διάδρομο, έκανε μετάνοιες, όχι προς την Εκκλησία, αλλά προς το Κελί μου! Στην αρχή παραξενεύτηκα, αλλά μετά θυμήθηκα ότι είχα μια μικρή χάρτινη εικονίτσα της Αγίας Τριάδος κολλημένη σε ξύλο, πάνω από την πόρτα του Κελιού μου. Αφού προσκυνήσαμε και για Τρίτη φορά, «Και του Αγίου Πνεύματος,» μετά είπα:
«Τώρα να σε προσκυνήσω κι εγώ.» Την προσκύνησα και ασπάστηκα τα πόδια της και την άκρη της μύτης της. Στο πρόσωπο το θεώρησα α ν α ί δ ε ι α να την ασπαστώ. Ύστερα κάθησε η Αγία στο σκαμνάκι και εγώ στο μπαουλάκι και μου έλυσε την απορία την απορία που είχα (στο εκκλησιαστικό θέμα). Μετά μου διηγήθηκε τη ζωή της. Ήξερα ότι υπάρχει μια Αγία Ευφημία, αλλά τον βίο της δεν τον ήξερα. Όταν μου διηγήθηκε τα μαρτύριά της, όχι απλώς τα άκουγα, αλλά σαν να τα έβλεπα! Τα ζούσα. Έ φ ρ ι ξ α!
«Πώς άντεξες τέτοια μαρτύρια;» ρώτησα
«Αν ήξερα τι δόξα έχουν οι Άγιοι, θα έκανα ό,τι μπορούσα να περάσω πιο μεγάλα μαρτύρια.»
Μετά από αυτό το γεγονός, για τρεις μέρες δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Σκιρτούσα και συνεχώς δόξαζα τον Θεό. Ούτε να φάω ούτε τίποτα… συνεχώς δοξολογία!’’
Ο Άγιος Παΐσιος, ο Αγιορείτης, αργότερα σε επιστολή του ανέφερε:
‘’Σε όλη μου τη ζωή δεν θα μπορέσω να εξοφλήσω τη μεγάλη μου υποχρέωση στην Αγία Ευφημία, η οποία ενώ ήταν άγνωστή μου και χωρίς να είχε καμιά υποχρέωση, μου έκανε αυτή τη μεγάλη τιμή!’’
Εντύπωση έκανε στον Άγιο Παΐσιο, όπως έλεγε:’’Πώς αυτή η μικροκαμωμένη και αδύνατη άντεξε τόσα μαρτύρια; Να πεις ήταν καμιά δυνατή, μια σταλιά ήταν!’’
Μέσα σ’ αυτή την Παραδεισένια κατάσταση συνέθεσε προς τιμήν της Αγίας ένα στιχηρό προσόμοιο:
‘’Ποίοις ευφημιών άσμασιν ευφημήσωμεν την Ευφημίαν, την καταδεχθείσαν από άνωθεν και επισκεφθείσασαν κάποιον μοναχόν ελεεινόν εν τη Καψάλα. Εκ τρίτου την θύραν πάλιν του έκρουσε, Τετάρτη ηνοίχθη μόνη εκ θαύματος και εισελθούσα με ουράνιον δόξα, του Χριστού η Μάρτυς προσκυνούντες ομού Τριάδαν την Αγίαν.’’
Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης συμβούλευε:
‘’Να 'χεις πνευματική αρχοντιά. Να σέβεσαι τον άλλον, χωρίς να τον ζορίζεις. Αν ήθελε ο Θεός, μπορούσε σε ένα λεπτό να κάνει όλο τον κόσμο να μετανοήσει. Θα γυρνούσε το κουμπί στα 7 Ρίχτερ, θα ‘κανε σεισμό και θα ‘βλεπες όλο τον κόσμο να κάνει μεγάλους σταυρούς. Είναι αναγκαστική μετάνοια και δεν έχει αξία. Γι’ αυτό και συ μην πιέζεις.’’
Όταν ο Άγιος είδε το Χριστό(και περιέγραψε και αγιογράφησαν τον Χριστό, όπως ακριβώς τον είδε)είπε:
‘’Απόμεινα!!! Τι γλυκύτητα ένοιωθα!!! Τι αγαλλίαση!!! Δεν μπορώ να εκφράσω με δικά μου λόγια την ομορφιά αυτή. Θα άξιζε να αγωνίζεται κανείς χίλια χρόνια για να δει αυτή την ομορφιά για μια στιγμή μόνο. Τι μεγάλα και ανείπωτα είναι δυνατόν να χαριστούν στον άνθρωπο!’’
‘’Στην πνευματική ζωή να μην χ ω λ α ί ν ο υ μ ε ,να μη μένουμε στο χωλ (στον προθάλαμο). Όσοι χωλαίνουν δεν μπαίνουν στο σ α λ ό ν ι του Θεού,(στον Παράδεισο).
‘’Όποιος έχει α γ ά π η, έχει και τ α π ε ί ν ω σ η, και όποιος έχει τ α π ε ί ν ω σ η, έχει και α γ ά π η !’’
Ιερή Αγρυπνία στην Ιερά Μονή ’’Κοίμησις της Θεοτόκου’’ στη Σκαφιδιά
Είναι ελάχιστα τα λόγια και πολύ πτωχά για να περιγραφεί και να μεταφερθεί η κατανυκτική Ιερά Αγρυπνία που τελέστηκε χθες αργά τη νύχτα, προς τιμήν της Οσίας Μνήμης του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου, στην Ιερά Μονή της Παναγίτσας, στη Σκαφιδιά!
Ο Ιερός Ναός, με Παραδείσιο Φως από τις λαμπάδες και τα κεράκια των ευλαβών προσκυνητών και το ολόλαμπρο φως των καντηλιών, οι σεβαστοί Ιερείς της Ιεράς Μητροπόλεως μας, η Οσιοτάτη Καθηγουμένη της Ιεράς Μονής, Μακαρία Μοναχή με τη βαθειά πνευματικότητά της, πλαισιωμένη από τη συνοδεία της στο ψαλτήρι, το γλυκό σήμαντρο που το χτυπούσε το παπαδοπαιδάκι, η Σεπτή Εικόνα του Αγίου Παϊσίου με το Αγιασμένο τεμάχιο από την Θαυματουργή φανέλα του, μας μετέφεραν νοερά, εκεί, στον Αγιασμένο Τάφο του Αγίου, στη Σουρωτή!
Στην αγρυπνία παρέστη ο αιδεσιμολογιώτατος π. Ευάγγελος Παπανικολάου ο οποίος στο κήρυγμά του αναφέρθηκε στον αγώνα που κατέβαλε ο άγιος να εξελιχθεί πνευματικά και να αποκτήσει τις αρετές που τον οδήγησαν στην αγιότητα.
Όλοι μας με πίστη και ευλάβεια ευχαριστήσαμε τον άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη, τον λαοπρόβλητο Άγιο της εποχής μας, και παρακαλέσαμε να πρεσβεύει στο Θεό και στην Υπεραγία Θεοτόκο, που τόσο πολύ σεβόταν και υπεραγαπούσε, να μας χαρίζουν υγεία, προκοπή και παρηγοριά στις θλίψεις μας και στον πόνο μας, ειρήνη στις ψυχές μας και δύναμη να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα της ζωής μας.
Η Σεβαστή μας και πολυαγαπημένη μας Γερόντισσα, όπως κάνει πάντα, μαζί με τον άρτο μας πρόσφερε ευλογίες που επιμελήθηκε η Αγιότητά της με πολλή αγάπη και την ευχή της για όλους μας.
Μαρία Δημητρακοπούλου
Δημοσιογράφος Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας
