Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης
Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ
Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2022
Σήμερα Κυριακή, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες,ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ καί ἑορτάζει τή μνήμη τοῦ Ἁγίου Φωτίου τοῦ Μεγάλου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. Ὁ Μέγας Φώτιος θεωρεῖται προστάτης τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί ἑορτάζεται μέ μεγαλοπρέπεια κάθε χρόνο.
Ὁ Μέγας Φώτιος ὑπῆρξε μία ἀπό τίς μεγαλύτερες καί λαμπρό-τερες μορφές τῆς ἐκκλησιαστικῆς καί τῆς παγκόσμιας ἱστορίας. Γεν-νήθηκε τό 820 ἀπό πλούσια οἰκογένεια, ἡ ὁποία ἀγωνίσθηκε γιά τήν τιμή καί τήν ἀποκατάσταση τῶν ἁγίων εἰκόνων.
Ὁ Μέγας Φώτιος ἔκανε λαμπρές σπουδές καί ἀρίστευσε στά γράμ-ματα καί τίς ἐπιστῆμες. Διακρίθηκε γιά τήν εὐφυΐα του, τήν πολυ-μέρεια καί πολυμάθειά του, τήν εὐθεία καί ἀντικειμενική κρίση καί τό ἦθος τοῦ χαρακτήρα. Στήν ἀρχή ὑπηρέτησε καί διέπρεψε σέ ἀνώ-τατα πολιτικά ἀξιώματα, ὅταν ὅμως ὁ Πατριάρχης Ἰγνάτιος ἀπομα-κρύνθηκε ἀπό τό θρόνο του μέ βίαιο τρόπο, Ὁ Ἱερός Φώτιος ἀποτέ-λεσε τή μόνη ἐλπίδα ἐξόδου τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τήν κρίση.
Μέσα σέ ἕξ ἡμέρες χειροτονήθηκε «ἀθρόων» διάκονος, πρεσβύτε-ρος καί Ἐπίσκοπος, ἔθεσε τό ἀξίωμά του καί τή ζωή του, στήν ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας. Ἀγωνίστηκε μέ πάθος κατά τῶν ποικίλων ἐχθρῶν τῆς Ἐκκλησίας καί ἰδίως κατά τῶν καινοτομούντων Δυτικῶν, φθάνοντας ὡς καί τήν καθαίρεσιν τοῦ Πάπα Νικολάου.
Ὑπῆρξε ἕνας ἐκ τῶν μεγαλυτέρων ἐκκλησιαστικῶν συγγραφέων, συγγράψας ἔργα δογματικά, ἀντιαιρετικά, ἑρμηνευτικά, ἠθικά, ἀσκητικά, ἐπιστολές καί ὕμνους.
Ὁ Μέγας αὐτός Πατήρ τῆς Ἐκκλησίας ἱερούργησε, ὡς ἄλλος Ἀπό-στολος Παῦλος, τό Εὐαγγέλιο. Ἀγωνίσθηκε γιά τήν ἀναζωπύρωση τῆς ἱεραποστολικῆς συνείδησης, πού περιφρουρεῖ τήν πνευματική ἀνεξαρτησία καί αὐτονομία τῶν ὀρθοδόξων λαῶν ἀπό εἰσαγωγές ξένων ἐθίμων, μέ σκοπό τήν ἀλλοίωση τῆς ταυτότητος καί τῆς πνευ-ματικῆς τους ζωῆς. Διότι γνώριζε ὅτι ὁ μέγιστος ἐχθρός ἑνός λαοῦ εἶναι ἡ ἀπώλεια τῆς αὐτοσυνειδησίας του, ἡ φθορά τῆς πολιτισμι-κῆς του ἰδιοπροσωπίας καί ἡ ἀλλοίωση τοῦ ἤθους του. Ὁ Ἱερός Φώτιος γνώριζε τήν ἱεραποστολική δραστηριότητα τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου, ἀφοῦ ἀναφέρεται πολλές φορές στό ἔργο αὐτό καί μάλιστα ἐπηρεάστηκε ἀπό αὐτή στό θέμα τῆς χρήσης τῶν ἐπιτο-πίων γλωσσῶν καί τῶν μοναχῶν ὡς ἱεραποστόλων. Ἐπί ἡμερῶν του ἐκχριστιανίσθηκε τό ἔθνος τῶν Βουλγάρων, τό ὁποῖο μυσταγώγησε πρός τήν ἀμώμητη πίστη τοῦ Χριστοῦ καί τό ἀναγέννησε μέ τό λουτρό τοῦ θείου Βαπτίσματος.
Ὁ Ἱερός Φώτιος διεξήγαγε μεγάλους καί ἐπιτυχεῖς ἀγῶνες ὑπέρ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ἐναντίον τῶν Εἰκονομάχων καί ἄλλων αἱρετικῶν καί ἐπανέφερε στούς κόλπους τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πολλούς ἀπό αὐτούς.
Τό θεολογικό του ἔργο δικαίωνε τούς ἀγῶνες τῆς Ἐκκλησίας, βε-βαίωνε τήν Ὀρθόδοξη πίστη καί ἐνέπνεε τήν Ἐκκλησιαστική συνεί-δηση γιά τήν συνεχή ἐγρήγορση τοῦ ὅλου Ἐκκλησιαστικοῦ Σώματος. Τό πλήρωμα τῆς Ἁγίας μας ‘Ἐκκλησίας διέκρινε στό πρόσωπό του τόν ὑπέρμαχο τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καί τόν ἐκφραστή τοῦ αὐθεντικοῦ φρονήματος τῆς Ἐκκλησίας.
Ἡ ἀληθινή Χριστιανική ζωή εἶναι ἡ γέφυρα πού συνδέει τόν οὐρα-νό μέ τήν γῆ.Εἶναι ἡ Θεία Χάρις, ὅπως λέγει ὀ Ἱερός Φώτιος, πού ἔρχεται ἀπό τόν οὐρανό καί «διαπορθμεύει ἡμῖν τὴν ἐκεῖθεν ἀγα-θοειδὴ καὶ θείαν εὐμένειαν».Αὐτό ἀκριβῶς εἶναι τό ἀληθινό ἦθος τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ ἀναγέννηση,ἡ ἕνωση, ἡ μετοχή καί ἡ κοινωνία μέ τόν Χριστό διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Τό Ὀρθόδοξο, λοιπόν, ἦθος, πού εἶναι ἡ κοινωνία τοῦ προσώπου μέ τόν Θεό Πατέρα ἐν Χριστῷ διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ὁ ἁγια-σμός τοῦ ὅλου ἀνθρώπου στήν ὁδό τῆς θεώσεως ἀρχίζει νά ὑπάρχει μόνο ὅταν ἔχουμε ὡς προϋπόθεση τήν ὀρθή πίστη, τήν ὀρθοδοξία.
Ἡ ἑνότητα, ἡ ἁγιότητα καί ἡ καθολικότητα τῆς Ἐκκλησίας συμπληρώνονται καί καταξιώνονται μέ τήν ἀποστολικότητά της. Στήν ἀρχιερατική προσευχή τοῦ Ἰησοῦ ὁ ἁγιασμός καί ἡ καθολική ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας συνδέονται ἄμεσα μέ τήν ἀποστολικότητα. Ἔτσι ἡ ἀποστολικότητα γίνεται ὀντολογικό γνώρισμα τῆς Ἐκκλη-σίας, πού ἐκφράζει καί τά ἄλλα γνωρίσματά της,διότι συνεχίζει τήν ἀποστολή τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἀποστόλων Του μέσα στόν κόσμο.
Αὐτήν τήν ἀλήθεια καλούμεθα νά διακηρύξουμε καί ἐμεῖς εἰς τόν κόσμον, γιά νά συνεχίσουμε τό ἔργο τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τοῦ Ἁγίου Φωτίου, ὥστε νά καταστοῦμε πιστά Μέλη τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, γιά τήν ὁποία ἔχουμε δημιουργηθῆ. ΑΜΗΝ.
