Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης
Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ
Κυριακή 12 Δεκεμβρίου 2021
Σήμερα Κυριακή, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ καί ἑορτάζει τήν μνήμην τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Σπυρίδωνος, Ἐπισκόπου Τριμυθοῦντος Κύπρου. Φτωχός καί ἀσήμα-ντος μέσα στήν καθημερινότητα τῆς ἁπλοϊκῆς ζωῆς του καί τή μέριμνα τοῦ ἐγγάμου βίου του, ἔδωσε ὁ Ἅγιος Σπυρίδων τήν καρδιά του στό Θεό καί αὐτή πλατύνθηκε καί χώρεσε στούς κόλπους της ὅλη τή δημιουργία Του.
Ὅσο ζοῦσε ἔγινε γιά τήν Κύπρο ὁ καλός ποιμένας. Ζύμωσε μέ τόν ἁγιασμένο ἱδρῶτα του τήν πονεμένη κυπριακή γῆ, δίνοντας ἔτσι κουράγιο νά ἀντέξει τό βαρύ πόδι τῶν κατακτητῶν της. Δόξασε καί τήν Ἐκκλησία, κατοχυρώνοντας μέ τήν ἁπλότητα τῶν πνευματοφό-ρων λόγων του καί τή θαυματουργία τό ὁμοούσιο τοῦ Υἱοῦ μέ τόν Πατέρα στήν Α’ Οἰκουμενική Σύνοδο τοῦ 325 μ.Χ.
Ὅταν κοιμήθηκε, στερέωσε στήν Ὀρθοδοξία τόν θεοφιλῆ λαό τῆς Κέρκυρας, πού κινδύνευσε νά ἐκκαθολικισθεῖ ἀπό τούς Λατίνους κατακτητές της. Ἔγινε δέ ὁ παρηγορητής στόν πόνο τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ μέ τίς ἄπειρες θαυματουργίες του καί χάρισε στήν ἀνθρωπό-τητα τό ἁγιασμένο λείψανό του ἄφθορο ἀπό τόν 4ον μ.Χ. αἰῶνα νά εὐωδιάζει τό ἄρωμα τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν καί νά ἕλκύει αὐτούς πού διψοῦν τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατέρα μας.
Ἡ Κύπρος, «ἡ νὴσος τῶν Ἁγίων» κατά τούς χρονογράφους, πού γέννησε πολλούς καί ὀνομαστούς Ἁγίους, ἔβγαλε ἀπό τά σπλάχνα της καί τόν θεῖο αὐτόν καρπό, αὐτόν πού ἔμελλε νά φωτίσει μέ τήν ἁπλότητά του τήν οἰκουμένη, τόν Ἅγιο Σπυρίδωνα τό θαυματουργό. Ἦταν ἀπό τή νεότητά του ἁπλός καί ταπεινός καί εἶχε σάν ἐργασία του νά βόσκει πρόβατα. Νυμφεύτηκε, καί ἀπό τό γάμο του ἀπέκτησε παιδιά.
Ὁ γάμος δέν ἦταν γιά τό Ἅγιον Σπυρίδωνα ἐμπόδιο, ἀλλά ἀντίθετα ὁ δρόμος τοῦ ἁγιασμοῦ του, ὅπως ἀκριβῶς εἶναι ὁ «ἐν Χριστῷ» γάμος. Δέν ἄφησε τήν εὐλογία τοῦ μυστηρίου κατά μέρος γιά νά ὁρμήσει στίς βιοτικές μέριμνες, ἀλλά ἀγαπώντας τόν Θεό «ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ του, καί ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ του καί ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ του»(Ματθ. ΚΒ΄, 37), ὁδηγοῦσε τίς βιοτικές μέριμνές του πρός τό Θεό, μένοντας ἀμέριμνος στήν ἀγάπη Του.
Οἱ ἀρετές τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνα δέν ἦταν ἁπλῶς μία βιασμένη ἐξωτερική συμπεριφορά, ἀλλά ἔκφραση τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ, πού ζοῦσε μέσα του ἑλκυόμενη ἀπό τήν ἀγάπη, τήν ταπείνωση καί τήν ἄσκησή του. Εἶχε νικήσει τή γαστριμαργία μέ τήν ἐγκράτεια, τήν πορνεία μέ τήν προσευχή, τή φιλαργυρία μέ τήν αὐτάρκεια. Ἡ εἰρήνη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τόν πλημμύριζε, ἡ κενοδοξία συντρι-βόταν ἀπό τήν ταπεινοφροσύνη του καί ἡ ἀκτημοσύνη του τόν ἐλευ-θέρωνε ἀπό τήν προσκόλληση στή γῆ. Ὁ Ἅγιος Σπυρίδων ἦταν ἐπίσης «φιλάδελφος καί φιλόξενος» πρός ὅλους, γεμάτος ἀγάπη καί καταδεκτικότητα.
Τά χαρίσματα τόν στόλιζαν καί τόν λάμπρυναν. Ἐκεῖνο ὅμως πού τόν ἀνέβαζε πέρα ἀπό τούς ἀγγέλους ἦταν ἡ ἱερωσύνη πού τόν ἔφερε στό οὐράνιο θυσιαστήριο. Ὅταν λειτουργοῦσε, ἁρπαζόταν τό πνεῦμα του πρός τό θρόνο τοῦ Θεοῦ, ἀπό ὅπου ἔπαιρνε τήν πληροφορία ὅτι «ἀληθῶς προσεδέχθη ἡ λογική αὐτοῦ θυσία ὑπό τοῦ Θεοῦ καί Πατρός καί ὅ,τι ὅπερ ἠτήσατο τόν Θεόν ὑπέρ τοῦ λαοῦ, ἔλαβε»,ὅπως διασώζει ὁ βιογράφος του.
Ὁ φιλόθεος Σπυρίδων εἶχε ἑλκύσει τή χάρη τοῦ Θεοῦ, πού φανερωνόταν ἐκτός ἀπό τίς ἄλλες ἀρετές του στά ἄφθονα θαύματα, πού προξενοῦσε ἡ προσευχή του. Μόλις ἀνέβηκε στόν Ἐπισκοπικό Θρόνο ξέσπασε στήν Κύπρο μεγάλη ἀνομβρία. Οἱ πηγές τῆς γῆς στέρεψαν καί ἡ δίψα μέ τήν πείνα μάστιζαν τόν τόπο. Ὁ θάνατος ἁπλωνόταν στό νησί, πού κινδύνεψε ἔτσι νά ἐρημωθεῖ. Στράφηκαν τότε οἱ κάτοικοι στό Θεό καί κατέφυγαν στόν εκλεκτό Του, τόν Ἅγιον Σπυρίδωνα. Μόλις ὁ Ἅγιος προσευχήθηκε, ἄνοιξαν οἱ κρουνοί τοῦ οὐρανοῦ καί ἄφθονη βροχή χόρτασε τή διψασμένη γῆ. Καί γιά νά φανερωθεῖ ἡ παρρησία τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος στό Θεό, μόνο μέ τήν προσευχή του σταμάτησε ἡ βροχή, πού ἀπειλοῦσε πλημμύρες καί καταστροφές.
Ἡ μίμηση τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος δέν ἔγκειται μόνο στό νά φτά-σουμε νά θαυματουργοῦμε καί νά δοξασθοῦμε ἀπό τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους, ἀλλά ἡ ἐπίγεια ζωή μας νά εἶναι ζωή ταυτισμένη μέ τήν πευματική καί οὐράνια ζωή τῶν ἁγίων μας.
Τοῦτο ἐπιτυγχάνεται μέ τήν Θεία Χάρη καί μέ τήν θέλησή μας νά ἐφαρμόσουμε τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι γινόμαστε θεοφόροι καί κληρονόμοι τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.ΑΜΗΝ.
